Met hiv besmet.


Er is een meisje, 11, 13 jaar oud. Niemand die op haar let. Toch wil ze aandacht en gaat ze met een jongen naar bed. Iedereen doet het, waarom zij niet??

Ze droomt van de prins op het witte paard, en ze denkt dat haar vriendje die prins is. Ze weet dat hij eerder een vriendinnetje had, maar nu kiest hij voor haar en is ze erg gelukkig. Ze laat de jongen wel een condoom gebruiken. Ze weet niet dat hij daar een gat in knipt, zodat het allemaal niet werkt.

Dan krijgt ze ergens een flinke ontsteking, onder haar oksel, op haar schaamlip. Deze ontsteking is zo groot en het duurt zo lang dat ze wel naar de dokter moet. Daar hoort ze, na een snelle test dat ze hiv positief is. Ondertussen is ze 16 of 17 jaar. Dit meisje schrikt, vertelt het aan niemand, ontkent het voor zichzelf. Gaat ook niet meer naar school, ze verandert van een leuke tiener in een onbereikbare jonge vrouw. Zo gaat het.

Dit heb ik al vaak gezien. Als ze 20 is of 18 wordt ze zwanger en krijgt haar baby flesvoeding, en dan pas weten wij wat er aan de hand is, en dan zijn we veel te laat. Dan zit deze jonge vrouw midden in de cirkel van armoede. Angst dat ze haar kind besmet heeft, angst voor stigma. Het ziekenhuis waar ze regelmatig naar toe moet voor controle. Geen scholing, geen huis.

Daarom is er nu een breiklasje. Kinderen van 11 en 12 jaar. Dat is de leeftijd waarop we moeten praten over hiv en zwangerschap. En dat doen we dus nu ook.

Dan nog bereiken we de jongens niet, dat doen we via de voetbalvereniging. Die voetbalvereniging is een belangrijk onderdeel van de organisatie. Ook via de voetbalvereniging is het lastig om de jongens te bereiken, zij denken alleen aan voetbal en stoer zijn, verder durft hun belangstelling niet te gaan.