Grensverleggend: Armoede

over de grens: Cobi de Bonte
leeftijd: 57
woonplaats: Bant
momenteel in: Ubuntu in Kaapstad, Zuid-Afrika
sinds: 2001


Oud-Bantenaar Cobi de Bonte werkt in een buurthuis in een krottenwijk van Kaapstad.

Gisteravond had ik een gesprek met een vriend en dat ging over armoede. Samen met een econoom in de verenigde staten had hij een boek geschreven over een sociaal verantwoordelijke economie en een sustainable wereld.

Ik heb dus de hele nacht nagedacht over armoede. Wat is het ergste van armoede? Ik denk dat schaamte het ergste is. Mensen schamen zich, voor alles, hun huis, hun lichaam, hun omgeving. Bij dat alles komt de onmogelijkheid om geschikte oplossingen te vinden voor dagelijks problemen. Er is geen respect voor zichzelf, ook niet voor een ander. Dat kan ook niet. Wat de mensen hebben is gekregen of door iemand anders afgedankt. Gekregen dingen zijn fijn, maar alleen voor een verjaardag of als sinterklaas cadeau. Mensen willen zelf kiezen en besluiten wat voor spullen ze gebruiken. Ze willen zelf bedenken wat ze eten voor het ontbijt bijvoorbeeld. Dat kan niet als je geen ontbijt kunt betalen. Dan moet je naar het ontbijt van Cobi, zoals het bekend is in de township en krijg je brood met pindakaas en jam, terwijl je als ouder je kind cornflakes had willen geven. Dat gaat de hele dag zo door. Of deze vrouw, die wel een klein inkomen heeft: zij heeft vloerbedekking nodig. Ze koopt een zeiltje dat bedoelt is om op een tafel te liggen, dat zeiltje ligt nu op de grond en is binnen 14 dagen kapot. De oplossing om dit zeiltje te kopen is totaal ongeschikt. Ze schaamt zich diep. Niet eens een zeiltje op haar vloer.

Mensen zien ook geen toekomst. Er is schaamte, zoveel onvoldoende mogelijkheden om de dag al door te komen dat er aan een toekomst niet gedacht kan worden. Daarom gaan deze kinderen niet elke dag naar school, daarom worden medicijnen niet goed ingenomen. Er is geen achtergrond dat uitzicht geeft op een betere toekomst.