De crisis.

In mei 2009 begon de crises voor Ubuntu. Ik werd uit het bestuur gestemd. Beauty kwam in mijn plaats. Aanvankelijk veroorzaakte het niet veel problemen. Beauty en ik werkten samen als voorheen. Nadat ik in januari 2010 terug kwam van een verblijf in Nederland veranderde de situatie. Beauty wilde niet meer met mij werken, ik kreeg geen rapporten meer, de situatie werd onhoudbaar.
Ik werd buiten het Ubuntu gebeuren gehouden. Ook met het bestuur liep de communicatie helemaal fout. Ik had geen idee meer wat er gebeurde, de ruimte van de container voor het breien en naaien kon ik niet meer gebruiken want ik kreeg geen sleutel en ook op de HIV vrouwen support groep was ik niet welkom meer. Er werd niet meer vertaald en er werd langs mij heen gepraat. .

Deze situatie duurde tot eind augustus 2010, toen had Ubuntu geen financiŽn meer en werd het bestuur bedwongen te stoppen. Na het stoppen van Ubuntu werd voorgesteld dat het Ubuntu huis bewoond zou blijven worden door Beauty en dat zij ook de daarnaast staande container kon gebruiken voor eigen gebruik. Dan mocht ik gebruik blijven maken van de auto. Ik heb hier nooit mee ingestemd, stel je voor. Het Ubuntu huis dat 7000 euro kostte, en dan de container, beiden weggegeven en niet meer gebruikt voor de bevolking, die deze ruimtes dringend nodig heeft. Het Ubuntu huis is betaald door de protestantse gemeente in Zeist West, de container gegeven door Wings of Support, ongebruikt voor de doelen waarvoor ze gegeven waren. Het ontbijt in het Ubuntu huis gestopt, waar toch ruim 2000 ontbijten per maand gegeven werden. Ik schaam mij hier erg voor.

Ondertussen heb ik niet stil gezeten. Ik ben blijven proberen om funding te krijgen voor een doorstart. Ik probeer al erg lang om funding te krijgen voor Ubuntu en het is mij nooit gelukt, dus moest ik een ander plan maken. Dat is gebeurd.
We hebben funding aangevraagd voor een bakkerij aan Share4More en gekregen. Share4More kon helaas slechts een gedeelte van het gevraagde bedrag geven en ging uit zichzelf naar Cordaid om te overleggen of de rest door hen geschonken zou kunnen worden. Begin december kwam het goede nieuws, ik kreeg het gevraagde bedrag. Ondertussen was er nog gespaard op de bankrekening van de Protestantse gemeente in Bant en kreeg ik eind december nog een zeer onverwachte, maar broodnodige gift.

Terwijl ik wachtte op het antwoord voor funding van de bakkerij heb ik een doorstart gemaakt met Ubuntu. Ik kreeg erg veel tegenwerking van mijn bestuur, mijn vorige voorzitter heeft er voor gezorgd dat ik niet de beschikking krijg over de container naast het Ubuntu huis. Gelukkig is er nog een container, helaas in een erg slecht conditie, die we hebben opgeknapt en daar zal de bakkerij in geplaatst worden. Beauty en het team werken helaas niet meer met mij.
Er is een ander team geformeerd. Het is erg jammer want vooral de huisbezoeken lijden daaronder. Ook de vrouwen HIV groep is gestopt en zonder deze groep heb ik geen inzicht meer wie er ziek is en hulp nodig heeft. Deze vrouwen hielden elkaar altijd goed in de gaten en zodra er iemand ziek, werd dat gemeld. Ik heb wel een ontbijt groep gestart en de naschoolse opvang draait met een andere juffrouw. Er is een naaigroep gestart en nu werken we samen met maatschappelijk werkers om deze groep te laten draaien.

De crisis is nog niet voorbij. Zodra we 500 broden per dag kunnen verkopen is de crisis half opgelost. Dan is er voldoende inkomsten om te werken zoals we nu doen. Een kleine ontbijtgroep en de naschoolse opvang. En geen ontbijt groep in het Ubuntu huis. Bij 1000 broden per dag kunnen we het ontbijt in het Ubuntu huis weer starten. Door de slechte relatie met het vorig bestuur heb ik echter geen toegang tot het Ubuntu huis en ben ik genoodzaakt een advocaat in te schakelen, zodat ik aanspraak kan maken op wat van de stichting is. Ook om uit te zoeken wat er precies is misgegaan, dit om dezelfde fout in de toekomst te voorkomen. Als dit allemaal is opgelost is de crisis voorbij.

Het brood zal worden verkocht aan lokale winkeltjes in de krottenwijk. De verwachting is dat hier meer dan voldoende belangstelling voor is. Het brood wat er nu gemaakt gaat worden, is goedkopen dan het brood uit de fabriek. Ook gaan wij met kruiwagens huis aan huis brood verkopen. Tot mijn grote verrassing heb ik een hospice bereid gevonden om 200 broden per week te kopen.
Dat geeft hoop voor de toekomst.

Kijk hier voor een kleine foto impressie betreffende de bakkerij. Cobi