Grensverleggend: Kinderen hebben niet genoeg te eten



over de grens: Cobi de Bonte
leeftijd: 57
woonplaats: Bant
momenteel in: Ubuntu in Kaapstad, Zuid-Afrika
sinds: 2001


Oud-Bantenaar Cobi de Bonte werkt in een buurthuis in een krottenwijk van Kaapstad.

Het is nacht en ik lig wakker. Er is een baby die honger heeft, er was nog een half blikje babyvoeding in het Ubuntu huis.

Gelukkig heb ik hier nog babyvoeding. Dat ga ik morgen brengen. Ik denk aan die vrouw die vertelde dat haar kinderen naar school moesten zonder ontbijt. En dat de studieresultaten van deze kinderen onvoldoende bleven. Ik denk aan mijzelf, mijn gezin en het huis waar ik woonde. En ik denk aan mijzelf, nu alleen met mijn een hondje en mijn kinderen ver weg. En de mensen in de township die honger hebben en waarvoor ik geen eten heb.

Geen geld voor het project betekent geen eten voor mijn mensen, geen voetbal, geen brei- en naaiclub, geen speelgelegenheid, geen hulp met huiswerk. Geen geld voor vervoer naar het ziekenhuis of naar het maatschappelijk werk. Geen huisbezoek, geen voorlichting, geen luisterend oor.

Ik heb nog een bron die ik aan het aanboren ben, de basis is wankel en ik verwacht niet veel resultaat. Er is veel belangstelling voor het project. Mensen uit Nederland en uit de Verenigde Staten komen kijken. Ze drukken allemaal hun bewondering uit. Ze erkennen allemaal de noodzaak. Het is niet genoeg. Er komt geen geld binnen.

Het is beangstigend. Als ik zie dat er oorlogsmisdadigers opgepakt worden, dan denk ik dat ook regeringsleiders met een slecht landbouw beleid, multinationals die gewasverzorgingsmiddelen kunstmatig duur maken of voedselketens die boeren niet voldoende betalen, rijke mensen die niet delen, vervolgd moeten worden.

Zorgen dat er geen eten is voor kinderen, is voor mijn gevoel een misdaad tegen de menselijkheid.

Dit is een extreem standpunt. Honger en daarmee dagelijks geconfronteerd worden, geeft me een erg onmachtig en boos gevoel. Dan kan ik niet anders dan een extreem standpunt in nemen.